DAG 26

We slapen vandaag iets langer, want eigenlijk maakt het niet zo uit, wanneer we de grens over gaan. Na een zalige nacht gevolgd door een primitief ontbijt, kopen we onze laatste centjes op aan drinken. Vandaag is het een spannende dag. Aan deze grenspost, zijn vorig jaar verschillende teams bestolen. We weten dat we dus extra attent moeten zijn! Na enkele kilometers, is het de eerste paspoortcontrole. Vervolgens moeten we de auto parkeren, een papiertje invullen en worden we opgeschreven in één van hun dikke boeken. De rugzak wordt nagekeken en ik word gevraagd achter speciale medicijnen, foto’s van militairen of grensposten en gekochte Turkmeense tapijten. Vervolgens is het de laatste paspoortcontrole en dan de auto nog. We moeten alles uitladen en de man vraagt ook of we onze bodemplaat uit de auto kunnen halen. We zeggen nee, omdat hier onze drone zit, die niet is toegelaten in dit land. Onder onze antislip zit een slot, maar dat proberen we te verbergen met telkens te dozen daar op te zetten. We verlaten Turkmenistan, maar nu wordt het wel echt heel spannend. Eerst moeten we door een soort desinfecterend bad of zo lijkt het toch. Vervolgens gaat de poort van Oezbekistan open en moeten we onze paspoorten laten controleren. Rob en Miranda mogen alvast doorrijden. Vervolgens bekijkt de man onze paspoorten en zegt dat we even moeten wachten. De poort gaat voor onze neus terug toe. Dat beloofd niet veel goeds. Glenn vraagt de mannen of er een probleem is. Ze zeggen dat we pas 29juli de grens over mogen gaan. Glenn probeert nog te onderhandelen, maar helaas. We moeten tot morge wachten op het stukje niemandsland dat in de volle zon ligt. Er is gewoon geen enkel stukje schaduw te bespeuren! We vragen onze paspoorten terug, maar dit blijft maar duren. Zolang we deze niet hebben blijven we ook met de auto voor de poort staan. In de verte zien we een auto staan met precies een sticker van de Mongol Rally op hun deur. Raar, want wie gaat er nu van Oezbekistan naar Turkmenistan als het eigenlijk de andere kant op is. Plots komen er twee jongens naar ons. Blijkbaar zijn het er echt wel van de Mongol Rally. We praten even met hun en verzetten vervolgens onze auto. Één van de douaniers roept Glenn. Hij zegt dat we ofwel binnen twee uur de grens over mogen of anders morgenvroeg. We zien dan wel en nemen onze laptop erbij voor een filmpje. De deuren open voor een beetje frisse lucht, maar nog steeds met het zweet druipend van onze voorhoofden blijven we zitten en wachten. Het geluid van blaffende honden en balkende ezels op de achtergrond. Onder het loket staat een bunker met schietgat, het voelt maar raar aan. Ondertussen zijn we drie uur later. Juist wanneer ik de hoop wil opgeven roept de man om met de wagen te komen. Is er dan toch nog een kans dat we over mogen? We moeten een aangifte papiertje invullen en vervolgens de auto laten controleren. De vrouw komt naar ons en zegt ons dat we dit allemaal al kunnen doen voor de grens sluit, maar we pas om 12uur vannacht de grens over mogen gaan. We mogen ons op een plekje in de schaduw zetten en de mannen vragen of we voldoende drinken hebben. Ik ga nog even naar toilet en kom langs een gebouw met kooien waar blaffende honden inzitten. Drugshonden lijken ze alles behalve te zijn. We zetten onze stoeltjes buiten en zetten opnieuw een filmpje op. De film is gedaan en het begint toch wat te rommelen in onze buikjes. We besluiten dan maar paste met pesto klaar te maken. Wanneer ik juist klaar ben met eten, komt één van de douaniers plots naar ons met een bordje watermeloen. Wat een geschenk en zo heerlijk fris! De man doet teken dat we even moeten wachten en komt vervolgens met een andere meloen en een heel brood naar ons toe. Dit vinden we echt ongelooflijk. We ruimen alles op en kijken nog een filmpje. Één van de militairen komt even bij ons staan om mee naar de film te kijken. Ik voel dat ik moe begin te worden. Ik leg me in de auto tot ik Glenn alles hoor opruimen. Volgens mij is het tijd om de grens over te steken. Een aantal douaniers komen naar ons en vragen achter de map en een pen. Hij begint een heel plan te tekenen om tot het eerst volgende dorp te geraken waar we kunnen slapen. Paspoorten afstempelen en dan zijn we klaar om te vertrekken! Denkende een slapende stad tegen te komen, leeft de stad nog steeds. Mensen staan aan hun winkeltjes en voetbalvelden vol met jongeren. In Oezbekistan zijn we verplicht hotels te nemen aangezien onze hotelbewijsjes worden gecontroleerd bij het buitengaan van Oezbekistan. We vinden op de app iOverlander het Jipek Joli hotel. Wanneer we daar aankomen lijkt alles gesloten te zijn. We bellen aan, kloppen op de deur, maar er is geen beweging. Ik kijk naar de openstaande ramen en hoor plots een man iets zeggen. Een minuut later komt hij de deur openmaken. Wanneer we vragen achter de prijs, blijkt hij enkel nog een luxe kamer te hebben. De prijs vind ik te duur voor die enkele uren slaap dus zeg ik dat we low budget reizen. Hij belt iemand op en we krijgen uiteindelijk onze kamer met $13 korting. Vermoeid pakken we ons gerief bij elkaar en gaan we naar onze kamer. Enkele minuten later gaan mijn ogen al toe.

11152 km

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: