DAG 45

De wekker gaat af, maar er is geen geluid te bespeuren in de twee tenten naast ons. Ik leg me even terug neer in de tent die verschrikkelijk stinkt naar het kampvuur dat we gisteren hebben aangestoken. Een hele tijd later, begint iedereen zich klaar te maken en alles op te ruimen. We vertrekken door de hobbelige veldweg terug richting de grote weg. Onderweg stoppen we nog even aan de supermarkt voor vers brood. De weg is nog steeds in perfecte staat. Het lijkt alsof alle wegen speciaal voor ons nog snel zijn aangelegd. Eindelijk geen gerammel meer en niets dat we kunnen stuk rijden! De weg brengt ons door een prachtig gebergte. Meer en meer begint Rusland te veranderen naar iets dat lijkt op Zwitserland of Oostenrijk. Dorpjes met de typische houten huisjes. Langs de weg zie je regelmatig kraampjes die honing, wollen materialen en allerlei andere souvenirs verkopen. Een groen-blauwe rivier stroomt langzaam met ons mee. Er lijkt hier heel wat de beleven in de omgeving van het Altai gebergte! Zo kan je hier raften, maar dat is ons precies toch net iets te koud! En wij moeten naar Mongolië! Waar brengt die rivier ons niet misschien! Koeien staan gewoon op de weg en schapen liggen er overal maar wat bij! Arenden vliegen met massa’s door de lucht! Het is prachtig om hen met hun uitgestrekte vleugels te zien zweven van links naar rechts! En wanneer je het niet meer verwacht, staan ook de yaks met hun pluimstaart naast de baan! Een weg kronkelt zich van hoogtes naar laagtes door de bergen. We stoppen naast de weg op een kampeerplaats. Ik zet de tent op, terwijl Glenn samen met Olli het dak probeert te maken. We beginnen met koken en gaan vervolgens om de beurt op zoek naar hout voor ons kampvuur. Wanneer we een Rus tegenkomen met zijn vrouw, beginnen we te babbelen. Ze vragen of we nog niet teveel problemen hebben gehad met de politie in Kazakhstan. We hebben allemaal onze verhalen en met Google translate bij de hand ontstaat er een grappig gesprek. John en Olli vragen of hij zin heeft in vodka, maar de man heeft zelf bij. Ik en Olli vertrekken al naar ons kampvuur met het hout dat we van hem hebben gekregen, terwijl John even met de man naar de auto loopt. Plots horen we hem verbaasd iets zeggen. De man neemt zijn fles mee naar ons en wil iedereen laten proeven. Ik drink sowieso niet meer en bij het horen dat deze vodka 96% snap ik zelfs niet dat de anderen er van proeven. Het moet volgens de reacties blijkbaar enorm hard branden in hun keel. Wanneer iedereen een minislokje heeft gedaan, besluiten ze de vodka eens in brand te steken. Branden doet hij serieus! Na een tijdje aan het kampvuur besluit ik mijn bed te gaan opzoeken. Het is afschuwelijk koud en zelfs met mijn liner, dikke slaapzak, twee truien en een dekentje over mij, geraak ik onmogelijk opgewarmd. Het duurt echt vreselijk lang voor ik in slaap val!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: