DAG 47

Wanneer de wekker gaat, blijft Glenn nog graag even liggen. Hij heeft al enkele vreselijke nachten achter de rug en de vermoeidheid begint ook door te slaan. Ik ga alleen even kijken naar het ontbijt, maar heb al snel spijt dat ik ook niet ben blijven liggen. Een tas thee en twee boterhammen met een schijfje boter en een hoopje confituur. Na een babbeltje met een reizende man op zoek naar zijn identiteit, ga ik terug naar de kamer. De was is nog steeds klammig en ruikt zelfs helemaal niet zo fris. We steken alles weg, nemen nog een laatste douche en nemen afscheid van de groep uit Israël. In de supermarkt gaan we op zoek naar brood, maar vers brood zoeken, is geen gemakkelijke optie. Ik loop van de ene supermarkt naar de andere zondet resultaat. Wanneer ik aan de markt kom, vraag ik een vrouw naar brood. De vrouw begint bijna ruzie te maken met een man over het feit naar welke supermarkt ik moet gaan. Op de markt verkopen ze enkel schoolgerief, kleding en wat groenten. Ik hou mijn zoektocht maar voor bekeken en we vertrekken uit Ölgii. Eens de stad te hebben verlaten, kunnen we onze ogen niet geloven. De natuur is adembenemend mooi! Het lijkt wel alsof ik naar een postkaart loop te staren. Het valt met woorden amper te omschrijven. Een prachtige groene oase waardoor een pastel groene rivier stroomt omgeven door een onwaarschijnlijk mooi berglandschap met hier en daar besneeuwde bergtoppen. De weg is afgesloten door een vrachtwagen waarvan de aanhanger zijn wiel is afgebroken en nog een accident heeft veroorzaakt met de vrachtwagen achter hem. De weg splitst zich op in twee routes, waarvoor de bestuurders ondertussen al zes sporen hebben gemaakt. Het valt ons op dat er tussen deze prachtige omgeving zoveel vuil te vinden is. Het is alsof mensen zich verveelden onderweg, naar een fles alcohol hebben gegrepen en ze tenslotte hebben buiten gegooid. Heel de dag is het een zoektocht voor ons naar het juiste spoor dat het gemakkelijkst te berijden valt, ondanks alle stenen en putten. We kiezen een verkeerd spoor en komen vast te zitten in het mulle zand. Ik probeer de auto er uit te duwen, maar telkens opnieuw geraken we terug vast. Al een geluk komt er die moment juist een vrachtwagen aan en helpen de mannen mee de auto achteruit te duwen. We bedanken hen en vervolgen onze weg. Helaas pakken we een rots verkeerd en rijden we één van onze velgen stuk. Het had er toch eens van moeten komen! We vervangen hem en voelen dat het stilaan begint te regenen. We rijden verder op de vreselijke weg en voelen de onderkant van de auto het zand van de spoorvorming steeds wegvegen. Hier en daar soms met het geluid van een harde steen. Met een bang hartje vervolgen we onze weg langs de prachtige omgeving die voortdurend verandert. Het begint zo hard te regenen, dat er zich al een stroompje vormt in het midden van de weg. We schuiven van de ene kant naar de andere en wanneer we een weg naar boven nemen schuiven we langs rechts gewoon de berg af. We zijn genoodzaakt terug achteruit te rijden om ongelukken te vermijden. Ik stap uit met mijn slippers, maar Glenn rijdt zover achteruit terug dat ik een stuk door de modder moet en bijna uitschuif. Een modderbad is echt het laatste wat ik nodig heb! De off road route is echt enorm zwaar! Wij hebben al gevaarlijke wegen gedaan die bij de dodenwegen horen, maar dit is zonder twijfel de dodelijkste route voor de auto! De modder vliegt langs de ramen omhoog en ik hou me stevig aan de handgreep vast. De auto gaat zo heen en weer van de slechte wegen dat mijn handen er bijna pijn van doen. We zouden het liefst omdraaien en naar de asfaltweg rijden die ondertussen al een paar uur rijden van ons verwijdert is, maar we weten allebei dat dit geen optie is. Het tegenkomen van serieuze problemen met de auto is redelijk groot en hulp is minimaal tot nihil vandaag! We zijn het gewoon met de verkeerde auto aan het doen, dat is duidelijk. En zelfs papa met zijn Landrover Defender zou een pittig ritje hebben! We komen aan het tweede meer. Het slechte weer zorgt ervoor dat we enkel een lichtblauw kleurig meer krijgen met aan de horizon een turkooise schakering. Sporen lopen met tientallen van bij ons tot bovenaan het topje van de bergen. Iedereen volgt zijn eigen spoor, want op het einde, komen ze toch allemaal uit op dezelfde plaats. We zetten de radio luider om niet alle rare geluiden aan de auto te moeten aanhoren. Mongolië, je maakt je reputatie waar met de slechte wegen en prachtige natuur!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: